Umre dini bir tabir olarak “ziyaret etmek” anlamına gelir. Ancak bu sıradan bir ziyaret, sıradan bir gezi asla değildir.

Umre İslami şuurla bağdaşmayan her şeyi silip, süpürüp atmak, hayatımızda yeni bir sayfa açmak üzere bir sözleşme yapmaktır. Tıpkı Mina’da Akabe biatlarıyla, temel insani ve ahlaki değerlere bağlı kalacaklarına dair, Hz.Peygamber ile sözleşme yapan Medineli Sahabiler gibi. Bu sözleşmede; haksızlık, kul hakkı, emanete sahip olma, çevreyi koruma, çevreyi tahrif etmemek ile ilgili hükümler vardır.

Sizlerle manevi atmosferi paylaşırken, zorlukla da olsa bazı hususlara da değinmek istiyorum! Mina’da, Arafat’ta, Müzdelife’de, Sevr ve Nur Dağı’nda, Uhud’da, Hendek’te çevreyi koruma, çevreyi tahrif etmeme adına Suudi Arabistan yönetiminin bir çaba içerisinde olduğunu söylemek mümkün değildir. Bu kutsal yerlerde bakımsızlık had safhadadır. Eğitimsiz Müslümanların çevre kirliliği ve yıllardır çevre temizliğinin yapılmayışı, Müslüman ülkelerin neden bu durumda olduklarının açık bir göstergesidir. Rahmetli Turgut Özal döneminde Arafat ve Mina bölgesine dikilen ağaçlar ve damlama usulü sulama sistemi dimdik ayakta! Demek ki bu coğrafyada, iklime uygun ağaçlandırma yapılırsa, bambaşka bir çevre oluşacak. Ama çalışmak, çalışmak, çalışmak gerek! Petrole dayalı gelir ile Amerika’nın ve Batı’nın gölgesinde yatmak ile bu işler olmuyor!

Kabe’nin etrafını saran yüksek binalar (başta Zemzem Tower gibi oteller), Hareme yapılan en büyük saygısızlık! Yine Osmanlı’nın yaptırdığı Ecdat Kalesinin yerine dikilen Kraliyet binası, tarihe saygısızlığın en büyük göstergesi!

Neyse! Bu kutsal yerler ile ilgili moralinizi fazla bozmak istemiyorum!

         Üstad Necip Fazıl Kısakürek, Mekke-Medine yolculuğu ile ilgili kaleme aldığı dizelerinde şöyle der:

         “Mekke’yle Medine arası yollar;

         Çizik çizik, hasret yarası yollar,

         Vardığı her nokta yine başlangıç,

         Git gide Allah’a varası yollar,

         Mekke’ye Medine arası yollar…”

         Bayrak şairimiz Arif Nihat Asya, aynı konu ile ilgili şu dizeleri sıralar:

         “Ne oldu, ey bulut,

         Gölgelediğin başlar?

         Hatırında mı ey yol,

         Bir aziz yolcuyla

         Aşarak dağlar, taşlar,

         Kafile kafile, kervan kervan

         Şimale giden yoldaşlar!”

         Mekke-Medine yolculuğundan sonra varılan Mescid-i Nebevi’ye varış, manevi hazzın en yoğun yaşandığı andır. Bu Allah Resulünün getirdiği değerlere karşı susuzluktan çatlamış toprağın, ince ince yağan yağmura karşı özlemi gibi bir özlem ve tutkudur. Ravza’yı ziyaret edip, hadiste cennet bahçelerinden bir bahçe olarak nitelendirilen, Hz.Peygamberin evi ile mescidi arasındaki “cennet bahçesi”nde namaz kılma duygusu ne ile ifade edilebilir ki? Şairin dediği gibi:

         “Muhabbetten Muhammed oldu hâsıl,

         Muhammedsiz muhabbetten ne hâsıl?”

İbn Ataullah İskenderî’ ne güzel söylemiş:

         “Allah yanındaki değerin, O’nun, senin yanındaki değeri kadardır.”

         Umre yolculukları, cahiliye değerlerinin egemenliğinden kurtularak, İslamî ve insani değerlerin huzur iklimine girmemize vesile olmalıdır. Şayet bu iklime giremiyorsak, yaptığımız umre yolculuklarını yeniden gözden geçirmemiz gerekmektedir.

         Hendek Savaşı’nın yapıldığı mekânları ziyaret ederken, dünyanın çeşitli ordularının, daha güçlü ittifaklarla, İslam Dünyası’nın çeşitli bölgelerinde benzer savaşlar yaptığını, ancak ne o bölgelerdeki Müslümanların, ne de diğer Müslümanların ilahi yardıma nail olabilecek gerekli tedbirleri alamadıklarını, birlikte olamadıklarını, yeni hendekler kazmak şöyle dursun, tam tersine birbirlerinin kuyularını kazmaya çalışmalarının nedenleri üzerinde düşünmek gerek! Bunalan Müslümanları kurtaran bu şiddetli rüzgârların, o görünmez orduların, asrımızda niçin yitirildiğini orada düşünmeliyiz.

Acı ama gerçek! Bugün İslâm Dünyası, yeni hendekler kazmak şöyle dursun, ancak birbirinin kuyusu kazmakla meşgul! “Hendek Ruhu”nu kaybetmiş durumda! Bu ruha kavuşmadıkça emperyalist güçlerin kontrolünden çıkması mümkün değil!